...

Nie ma to jak czytać 388-stronicową książkę, aby odnaleźć w niej zaledwie jeden fragment, który naprawdę w choćby drobny sposób urzeka.

Opis świata - naszego świata, z przyszłości. Tak na zachętę - bo opis pozytywny, co w końcu raczej zdarza się rzadko.

Postcrossing to idea wymieniania się pocztówkami. Za pomocą internetu. Z całym światem! Przyznam, że to wspaniała zabawa. I że dostałam i wysłałam już kilka kartek.

Sposób jest prosty - rejestracja w systemie www.postcrossing.com oraz wylosowanie pierwszej osoby, do której wyślemy pierwszą kartkę pocztową. Może do Chin, USA a może do Finlandii - są to bowiem kraje, w których najwięcej osób bawi się w Postctrossing. Znaczki wcale nie są drogie - to kwestia 2, 3 złotych!

Gdy wyślemy kartkę, jedną lub dwie, uzbroić się powinniśmy w cierpliwość. Kartka musi zostać dostarczona do adresata, który z kolei zaznacza w systemie że kartkę otrzymał. Dostajemy w ten sposób "punkt" - oznacza to, że teraz do nas ktoś powinien wysłać kartkę. Czekamy więc cierpliwie.

Prawda, że to fajna zabawa? Zwłaszcza dla miłośników podróży i kolekcjonerów pocztówek, a także dla osób lubiących poznawanć inne kraje.

"Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świętych znaków" Comy to utwór doskonały na senne zasypianie o drugiej w nocy, gdy przekłada się odrobinę oddechu, kroplę wolności, ścikaną w dłoni, przenikającej już na drugą stronę, stronę snu, ponad wartość błogiego zaśnięcia. Ostania deska ratunku, ostatnie okno przestrzeni, której tak brakuje w zamkniętym pudle o czterech ścianach rozpostartych na szkielecie praca-dom-praca.

Ot takie:
"i niby wszystko jest tak, jak powinno być - za chwilę zbudzi mnie szary świt.
tylko dlaczego ja z takim nieludzkim strachem nie potrafię...?"

"Nikt jeszcze nie wie czy stare słońce zarysuje nowy dzień.
Blaszany huk próbuje dostać się przez szyby w miękki sen"

"dlaczego tak się obawiam, że za minutę trzeba będzie wstawać i żyć?"

"Fale strachu z nieodwracalnym skutkiem burzą trwały senny azyl
I oto trzeba będzie dumnym krokiem iść bez twarzy w kolejny dzień"

Tylko dlaczego "zaprzepaszczone..."? Czy nie o tym marzyliśmy? Czy nie takiego życia byliśmy świadomi?

Szare niebo, stare, przerdzewiałe ściany w uroczej czerwono-rudej barwie. Czarne kominy wbite w niebo - a na ich szczycie, powiewająca na wietrze, okopcona polska flaga. Tak. Tak ginie patriota.

Ranek budzi mnie mgłą. Mgłą gęstą, wyglądającą właściwie jak chmura z mżawką. Jesiennie zupełnie - i tak ciężko wygrzebać się z ciepłego łóżka - w domu zaczyna być coraz zimniej. Jedynie świerszcze, późną porą, przypominają, że to nie listopad, a jeszcze wrzesień...

Czy ktoś może wie, czym zapełnić życie?

Codzienne obowiązki - praca, szkoła lub studia - zajmują praktycznie całe nasze życie, 8 godzin dziennie, codziennie, 30% dnia, gdy kolejne 30% przesypiamy.

Zostaje marne kilka godzin - które większość nas spędza na myśleniu o pracy/szkole/studiach.

Czym można je zapełnić?

Tak jak myślałam, chyba tego roku nic nie wyjdzie już z małych i dużych podróży tu i tam, z zobaczenia tych wszystkich kochanych miejsc, które wciąż chciałoby się odwiedzać - do tego potrzeba słonecznej pogody, takiej, gdy na zroszoną trawę spadają zagrzane porannym słońcem kasztany. Tymczasem chyba czekają nas dni szarego nieba.

Ulicą pędzą spadające liście, szeleszczą już w rowach, ktoś przycina żywe jeszcze drzewa, by nie potargały w czasie październikowych wiatrów linii energetycznych.

Uczniowie idą do szkoły. Zapach świeżych zeszytów, książek - jeszcze nieznanych, kryjących liczne tajemnice, niepoznane treści. Kolorowe flamastry, kredki, świeże długopisy, gumki, piórniki - i pośpiech, by zdążyć załatwić wszystko jeszcze przed akademią.

I to wpisywanie w rubryczki nowego planu lekcji, radość zmieszana z ciekawością!

Wrzesień - schyłek lata, początek zadumanej jesieni. Jesieni owiniętej w szalik, sentymentalnej bardzo, sunącej przez zasypane szeleszczącymi liśćmi parki. Trawa zaczyna mieć złoty, wyschnięty kolor - i chociaż jesień mogłaby kojarzyć się z umieraniem, ma klimat ostatnich słonecznych dni, gdy wspomina się ciepłe lato, z drugiej strony jednak z nutą smutku, że tyle chciało się zobaczyć, a nic z tego nie wyszło, bo czas uciekł, jakoś tak zupełnie niekontrolowanie...

Zaniedbałam tego bloga. Dodam złote wpisy, żeby całkiem nie leżał odłogiem, jak zapomniane, zarośnięte ostrą trawą pole...